يهودي ستيزي ؛ شمشيري هميشه آخته

دکتر عبدالوهاب المسيري

 
گاه گاهي سازمان هاي صهيونيستي براي تحليل و تفسير برخي حوادث و انتقاد شديد از سياست ها و اقدامات مرتبط با آن و شخصيت هاي سياسي، فرهنگي و هنري (حتي اگر در قرن هاي گذشته نيز زيسته باشد) واژه يهودي ستيزي را به کار مي برند.

اخيرا در پاريس پايتخت فرانسه دو حادثه مهم اتفاق افتاد که سازمان هاي صهيونيستي آن ها را نشانه گسترش يهودي ستيزي و رشد نفرت "اغيار" نسبت به يهوديان در هر زمان و مکان قلمداد کردند. در اولين حادثه يک دختر فرانسوي 23 ساله به نام ماري لاوني مدعي شد که به جرم يهودي بودن مورد ضرب و شتم نژادپرستانه قرار گرفته است. وي مدعي شده بود که شش جوان چاقو به دست که ظاهرا از شمال آفريقا به فرانسه آمده بودند، در تاريخ 9 يوليو 2004م. در متروي پاريس به او حمله کرده و دسته موهاي وي را کنده و پس از کشيدن علامت صليب دو سر بر روي سينه اش و سرقت کيف وي پا به فرار گذاشتند. اين دختر همچنين مدعي شد که مسافران مترو همگي شاهد اين حادثه بودند، اما حتي يکي از آن ها به او کمکي نکرد.

خبر اين حادثه خشم فرانسويان را برانگيخت و همه از جمله احزاب سياسي و اجتماعي و جامعه مسلمانان فرانسه آن را محکوم کردند. محکوميت اين حادثه به جايي رسيد که ژاک شيراک نيز آن را محکوم کرد و کاري شرم آور خواند. برخي سياست مداران و تحليل گران سياسي به جاي برخورد با اين مسأله به عنوان يک جرم و حتي تجاوز نژادپرستانه، قبل از روشن شدن جزئيات و شناسايي عاملان حمله و انگيزه آن ها، حتي قبل از تحقيق درباره صحت گفته هاي اين دختر و علي رغم تاکيد پليس پاريس مبني بر اين که اين دختر اصالتا يهودي نيست، مسأله "يهودي ستيزي را مجددا مطرح ساختند و اين حادثه را نشانگر "رشد پديده يهودي ستيزي در جامعه فرانسه و به صورت کلي در اروپا" دانستند. اما با اين وجود بهره برداري از اين حادثه خيلي زياد به طول نکشيد. به محض اين که اين دختر در برابر پليس قرار گرفت، نيروهاي پليس به گفته هاي وي شک کردند. با مشاهده فيلم دوربين هاي مخفي در مترو مشخص شد که هيچ جواني با اين خصوصيات (در اين تاريخ) وارد مترو نشده است. اين دختر جوان وقتي در برابر اين واقعيت قرار گرفت فورا لب اعتراف گشود و اظهار داشت که همه اين ماجرا خيال بافي بوده است و صحت ندارد و با همکاري يکي از دوستانش اقدام به کشيدن اين صليب بر روي سينه اش کرده است.

اين چنين اين حادثه تمسخر آميز و ساختگي که ممکن بود در صدر اخبار مهم جهان قرار گيرد، پايان يافت. اما کساني که فورا براي اين حادثه خيالي ابعاد مختلفي قائل شدند و از واژه پر طمطراق "يهودي ستيزي" استفاده کردند، حتي يکي از آن ها به اشتباه خود در اين زمينه و ضرورت تامل و درنگ و احاطه کامل به هر حادثه اي قبل از صدور احکام قطعي در مورد آن ها اعتراف نکرد.

پس از اندک زماني مجددا مسأله "يهودي ستيزي" از صفحه حوادث فرانسه پاک شد. اما حادثه دوم بيش تر مورد توجه محافل رسانه اي و سياسي قرار گرفت. در تاريخ 22 آگوست 2004م. افراد ناشناسي مرکز يهوديان در پاريس را به آتش کشيدند و بر روي ديوارهاي آن عبارت هايي از جمله "بدون يهوديان خوشحال تريم" و "جهان بدون يهوديان آرام تر و پاک تر است" نوشته شدند که محافل صهيونيستي آن ها را نشانه رشد "يهودي ستيزي" در فرانسه قلمداد کردند.

همچنان که از حادثه اولي مشخص شد، اتهام "يهودي ستيزي" اولين اتهامي بود که به عاملان اين حادثه نسبت داده شد، بدون اين که در انتظار نتايج تحقيقات و يا جزئيات واقعه و هويت مجرمان باشند. سلوان شالوم وزير امور خارجه رژيم صهيونيستي از جمله کساني بود که عبارت هاي شديد اللحني را به کار برد و با اين عبارت ها نگراني عميق اين رژيم نسبت به وقوع اين حادثه تاسف بار را ابراز داشت و آن را نشانگر رشد يهودي ستيزي در فرانسه دانست. وي همچنين بر حمايت "اسرائيل" از يهوديان فرانسه در مقابله با چنين حوادث و حملات پياپي تاکيد کرد. چه بسا اين احساسات شديد و به کار بردن مدام اين اتهام بدون هيچ دليل و مدرکي يکي از مشاوران دومينيک دوفيلپن وزير کشور فرانسه را بر آن داشت تا ضمن ابراز شگفت در اين خصوص اين توصيه را بيان کند:"نمي گويم که بايد بر اعمال آنتي سميتيزمي سرپوش نهاد و آن ها را ناديده گرفت اما مي گويم که رهبران سياسي ما بايد قبل از قرار گرفتن در برابر دوربين هاي خبرنگاران جهت محکوم کردن اين حادثه که اهميت آن بيش تر از ديگر حملات نژادپرستانه به عنوان مثال عليه مسلمانان نيست، اندکي درنگ و تامل کنند."

روزهاي بعد از اين حادثه نشان داد که اين نصيحت بجا بوده است. يک هفته از اين حادثه نگذشته بود که نيروهاي پليس فرانسه يک مرد يهودي را به عنوان اولين مظنون اين حادثه دستگير کردند. پليس فرانسه اعلام کرد که اين شخص قبلا نگبهان اين مرکز بوده که اخيرا از کار برکنار شده است و بعيد نيست که براي انتقام دست به اين کار زده باشد و نژادپرستانه دانستن آن و متهم کردن يک گروه اسلامي ناشناس اذهان فرانسوي ها را از عامل اصلي آن منحرف ساخت و آن ها را عليه مسلمانان شوراند. اين دو حادثه مهم و ديگر وقايعي که اتهام "يهودي ستيزي" به عاملان آنها نسبت داده مي شود، ملاحظاتي اساسي را مي طلبد که موارد ذيل در رأس آن قرار دارد:

1ـ سازمان هاي صهيونيستي مدام تلاش مي کنند که مسأله "يهودي ستيزي" را برجسته جلوه دهند و از آن بهره برداري کنند و در اين راستا نيز از هر فرصتي با هدف ارعاب دشمنان، باجگيري از برخي کشورها و طرف هاي بين الملي و مطرح کردن اين مسأله به عنوان بازدارنده اي کارآمد نهايت استفاده را مي کنند.

در راستاي تحقق اين اهداف نيز براي اين سازمان ها مهم نيست که اين واقعه و حادثه ساختگي و دروغين باشد و يا کساني که مدعي هستند قرباني دشمني با يهوديت هستند، اصلا يهودي نباشند، يا اين که عاملان اين حوادث خود يهودي باشند. بلکه تنها چيزي که در اين ميان براي آن ها مهم است طرح مدام اين مسأله (يراي رسيدن به اهداف شوم خود) و استفاده ابزاري از آن براي متهم ساختن ديگران است.

2ـ صهيونيست ها دايره اين مسأله را وسيع تر کرده اند ؛ به گونه اي که حوادث و شخصيت هاي زيادي را که هيچ ربطي با اين قضيه ندارند، در بر مي گيرد. در اينجا به تعدادي از موارد ليست "يهودي ستيزان" بر اساس دسته بندي صهيونيست ها اشاره مي شود:

1ـ ويليام شکپير نويسنده مشهور انگليسي

2ـ روژه گارودي انديشمند فرانسوي

3ـ مهاتما گاندي رهبر فقيد هند

4ـ کورت فالدهايم رئيس جمهور اسبق اتريش

5ـ مهاتير محمد نخست وزير سابق مالزي

6ـ ديدي مبالا کمدين مشهور فرانسوي

3ـ "اسرائيل" از زماني که در سرزمين فلسطين تشکيل شد، همواره تلاش مي کند که خود را وصي و سخنگوي يهوديان جهان معرفي کند و خواسته ها و منافع آن ها را در هر جايي که باشند، تامين کند. اين در حالي است که شمار زيادي از يهوديان در کشورهاي مختلف با اين مسأله مخالفند. بدون شک شرايط ناشي از "يهودي ستيزي" چه واقعيت داشته و چه نداشته باشد، بهانه هايي را به دست صهيونيست ها براي ادامه اين دروغ پردازي ها و تلاش هاي شوم مي دهد.

Array
(
    [0] => stdClass Object
        (
            [ArticleFishId] => 1121
            [SerialNo] => 1089
            [MTitle] => يهودي ستيزي ؛ شمشيري هميشه آخته
            [FTitle] => 
            [AMTitle] => 
            [AFTitle] => 
            [EMTitle] => 
            [EFTitle] => 
            [ALanguage] => 0
            [TLanguage] => 0
            [ADateS] => 0
            [ADateM] => 0
            [ADateG] => 0
            [Side_NY] => 0
            [Side_NS] => 0
            [Side_B] => 0
            [Side_HY] => 0
            [Side_HS] => 0
            [Side_NE] => 0
            [Side_HE] => 0
            [SourceType] => 3
            [Book] => 0
            [BArticlePageFrom] =>           
            [BArticlePageTo] =>           
            [Magazine] => 0
            [MPublishDateS] => 0
            [MPublishDateM] => 0
            [MPublishDateG] => 0
            [MYear] => 0
            [MNo] => 
            [MSerialNo] => 0
            [MArticlePageFrom] =>           
            [MArticlePageTo] =>           
            [Site] => 11
            [ArticleAddrInSite] => 
            [FishWriter] => 18
            [WriteDate] => 12/13/2005 0:00:00
            [Confirmed] => 1
            [SupervisorView] => 
            [Abstract] => 
            [AAbstract] => 
            [EAbstract] => 
            [Editted] => 0
            [Degree] => 0
            [Mode] => 0
            [fldFirstPage] => 0
            [fldFPMod] => 0
        )

)