برقراري صلح در خاورميانه يا جنگ عليه کودکان؟

نويسنده: جان پيلگر

 آرتور ميلر، نويسنده‌ي مشهور آمريكايي عقيده دارد مردم آمريكا نمي‌خواهند بپذيرند كه جامعه معنا و ماهيت واقعي خود را از دست داده است. قبول اين واقعيت كه دولت آمريكا دچار نوعي جنون شده و به مجازات افراد بيگناه مي‌پردازد، امري دشوار است. به همين دليل اين واقعيت از سوي مردم آمريكا تكذيب مي‌شود.
صحت اظهارات ميلر، روز 9 ژوئن سال جاري ميلادي (2006) و با پخش تصاوير حمله‌ي ناوهاي رژيم صهيونيستي به غيرنظاميان كه در ساحل غزه مشغول تفريح بودند، به اثبات رسيد. بر اثر اين جنايت 6 تن از مردم فلسطين كشته شدند كه در ميان كشته‌شدگان سه كودك بيگناه نيز وجود داشت. كشته‌شدگان اين حادثه سه نسل از يك خانواده را تشكيل مي‌دادند. اين حادثه نمونه‌ي بارز ائتلاف شوم و شيطاني آمريكا و رژيم صهيونيستي براي مقابله با مردم فلسطين است. علاوه بر كشتار مردم بيگناه فلسطين از سوي موشك هاي رژيم صهيونيستي، دولت‌هاي جنايتكار اسراييل و آمريكا با اخذ سياست‌هاي بيرحمانه سعي دارند آنها را از لحاظ معيشتي و تغذيه نيز در تنگنا قرار دهند.
اين تصميم غير انساني روز 23 مي سال جاري ميلادي از سوي مجلس نمايندگان آمريكا به تصويب رسيد. نمايندگان مجلس آمريكا با تصويب لايحه قطع كمك‌هاي غيردولتي به مردم فلسطين، حكم جنايات رژيم صهيونيستي را امضاء كردند. رژيم صهيونيستي نيز با مسدود كردن درآمد دولت فلسطين و ممانعت از تحويل وجه مالياتي به مقامات فلسطيني به ارزش 60 ميليون دلار در ماه، جنايات خود عليه مردم فلسطين را شدت بخشيد.
اين اقدامات وحشيانه و مجازات دسته جمعي مردم فلسطين كه در كنواسيون ژنو از آن تحت عنوان جنايت‌هاي ضدبشري نام برده شده است، به خوبي يادآور وقايعي چون خفقان يهودي‌هاي ورشو از سوي نازي‌ها و محاصره اقتصادي مردم عراق از سوي آمريكا در سال‌هاي دهه‌ي 1990 مي‌باشد.
اگر چه طبق گفته‌ي آرتور ميلر، دولتمردان عقل خود را از دست داده و به جنون مبتلا شده‌اند، به نظر مي‌رسد بخوبي از سبعيت و وحشي‌گري‌هاي خود آگاهند. داو و سيگلاس، مشاور ايهود اولمرت، اظهار مي‌داردف هدف آمريكا و رژيم صهيونيستي از قطع كمك‌هاي مالي، كشتن مردم اراضي اشغالي نيست، بلكه قصد دارند تا حدودي وضعيت معيشتي مردم فلسطين را با مشكل مواجه كنند!!
در واقع مشكلاتي كه هم اكنون مردم فلسطين با آن روبرو هستند، تاواني است كه بايد براي انتخابات آزاد خود در ژانويه 2006 پرداخت كنند. در اين انتخابات اكثر مردم فلسطين به نفع حماس، گروه ضد صهيونيستي و ضدآمريكايي راي دادند و نمايندگان خود را از ميان اعضاي اين گروه انتخاب كردند.
رژيم صهيونيستي و آمريكا سال‌هاست كه مقاومت‌هاي حماس و حمايت اين گروه از حقوق مردم فلسطين را تروريسم مي‌نامند. حتا درصورت قبول اين ادعا باز هم سياست‌هاي وحشيانه اسراييل و گرسنگي دادن مردم فلسطين قابل توجيه نيست. علاوه بر آن رهبر حماس بارها اعلام كرده است در صورتي كه رژيم صهيونيستي به قوانين بين‌المللي احترام بگذارد، حقوق مردم فلسطين را به رسميت بشناسد و مرزهاي 1967 را رعايت كند، اسراييل را به رسميت خواهند شناخت. رژيم صهيونيستي بنا به دلايل كاملاً آشكار، از قبول اين پيشنهاد سرباز زده است، چرا كه اين پيشنهاد با سياست‌هاي آپارتايدي اين رژيم در تضاد است. اسراييل به هيچ عنوان قصد ندارد اشغال و الحاق اراضي فلسطيني را متوقف كند. ساخت ديوار حايل به دور شهرها و روستاهاي فلسطين بيانگر اين سياست‌هاست.
دليل اصلي وحشت رژيم صهيونيستي از حماس اين است که اين گروه اسلامي هرگز مردم فلسطين را مجبور
نمي کند اقدامات و جنايات غيرقانوني اسراييل را به رسميت بشناسند و تسليم سياست هاي شيطاني اين رژيم شوند.
در واقع بايد گفت انتخاب حماس از سوي مردم فلسطين، بيانگر اشتياق آنها براي برقراري صلح در اراضي اشغالي بود. مردم فلسطين که از شکست سياست هاي نادرست عرفات به تنگ آمده بودند، با انتخاب حماس حمايت خود از برقراري صلح را به اثبات رساندند.
برخلاف تصور برخي، پيروزي حماس نه به خاطر حمايت پنهان رژيم صهيونيستي از اين حزب، بلکه به دليل حمايت قاطع 80 درصدي مردم فلسطين بود. به همين دليل حماس براي اجابت خواسته هاي مردم فلسطين، 18 ماه آتش بس اعلام کرد و در قبال حملات و تجاوزات رژيم صهيونيستي از مقابله به مثل خودداري نمود.
حمله ي اسراييل به غيرنظاميان ساحل غزه کاملاً هدفدار و به منظور پايان دادن به آتش بس صورت گرفت.
هم اکنون تروريسم دولتي در قالب محاصره اقتصادي و در بيرحمانه ترين شکل آن عليه کودکان فلسطيني (آسيب پذيرترين قشر اين مناطق) در حال انجام است. البته جنگ با کودکان فلسطيني براي مردم اين مناطق مسأله جديد و بي سابقه اي نيست.
روزنامه انگليسي زبان مديکال ژورنال در سال 2004 با انتشار نتايج يک بررسي اعلام کرد، دو سوم از 21 کودکي که در راه مدرسه، پاسگاه هاي ايست بازرسي و در خانه هايشان کشته شده اند، از ناحيه ي سر، گردن و سينه هدف گلوله سلاح هاي گرم قرار گرفته اند و يک چهارم نوزادان فلسطيني زير پنج سال دچار سوء تغذيه هستند. ديوار حايل اسراييل در حال حاضر بيش از يکصد مرکز پزشکي و درماني را از دسترس مردم فلسطين خارج کرده است. بارها سربازان پاسگاه هاي ايست بازرسي از عبور و مرور مردم فلسطين براي رساندن کودکان بيمار خود به مراکز پزشکي، بازداشته شده اند.
نيمي از جمعيت منطقه ي غزه که هم اکنون هدف حملات پي در پي رژيم صهيونيستي قرار دارد، زير 15 سال هستند. طبق پژوهش هاي انجام گرفته در اين منطقه 4/99 کودکان غزه از بيماري هاي روحي رنج مي برند، 2/99 درصد شاهد بمباران خانه هايشان بوده اند، 7/97 درصد هدف گازهاي اشک آور قرار گرفته اند، 6/96 درصد شاهد هدف گلوله قرار گرفتن ديگران بوده اند و يک سوم آنها شاهد کشته يا زخمي شدن اعضاي خانواده و همسايگان خود بوده اند.
اکثر اين کودکان با مشکلاتي چون کابوس هاي شبانه و ترس از برخورد با وقايع دلخراش دست و پنجه نرم
مي کنند. آنها از سويي آرزوي دکتر يا پرستار شدن را در سر مي پرورانند تا به ديگران کمک کنند، از سوي ديگر لزوم مبارزه با رژيم صهيونيستي به آنها مي فهماند هرگز به آرزوي خود نخواهند رسيد.
هم اکنون قهرمان پسران فلسطين، فوتباليست هاي برجسته جهان نيستند. آنها مبارزان فلسطيني و حتا دشمن را که قوي تر از آنهاست، قهرمان خود مي دانند.
درک اين مسأله که چرا کودکان فلسطيني بايد اينگونه تاوان گناه انجام نداده را پس دهند، از عهده انسان خارج است. اما در پشت چنين سياستي، دليل واضحي پنهان است. مردم فلسطين ساليان سال در قبال سياست هاي تفرقه افکنانه رژيم صهيونيستي مقاومت کردند و از بروز جنگ داخلي ممانعت بعمل آوردند. بروز جنگ داخلي ميان مردم فلسطين بزرگترين خواسته اسراييلي ها بود. هم اکنون اسراييل با جنگ عليه کودکان فلسطيني قصد ايجاد جنگ داخلي در اراضي اشغالي را دارد.
در واقع جنگ اراضي اشغالي را بايد يک جنگ آمريکايي دانست، جنگي که از سوي بزرگترين ارتش خارجي آمريکا – يعني اسراييل – به پا شده است. قطعاً اسراييل بدون تجهيزات نظامي و کمک هاي مالي گزاف آمريکا قادر به ادامه جنگ نبود و سال ها قبل با مردم فلسطين به صلح مي رسيد.
از زمان جنگ جهاني دوم تاکنون، آمريکا حدود 140 ميليارد دلار کمک مالي و نظامي به اسراييل کرده است. اما کمک مالي آمريکا به کودکان فلسطيني در اين زمان تنها 28 ميليون دلار برآورد شده است.
با مقايسه جنگ عراق و مناقشات اراضي فلسطين مي توان به خوبي دانست که جنگ هاي امپرياليستي آمريکا در واقع جنگ عليه غيرنظاميان کشورهاست. آمريکا قصد دارد عراق را نيز همانند فلسطين به منطقه اي بي ثبات و فاقد قدرت تبديل کند، تا به اين ترتيب بتواند به منافع و اهداف خود در خاورميانه دست پيدا کند.
جوخه هاي مرگ عراق، فرماندهي پليس ويژه حزب بعث و زرقاوي همگي ساخته و پرداخته ي آمريکا و سازمان سيا هستند که به منظور تحقق سياست هاي امپرياليستي آمريکا به وجود آمده اند. کشتار روزافزون غيرنظاميان عراقي از سوي نيروهاي آمريکا که حتا اعتراض نوري المالکي، نخست و زيردست نشانده آمريکا در اين کشور را نيز به دنبال داشته است، در راستاي همين سياست ها انجام مي شود.
تمامي اين اقدامات وحشيانه و غيرانساني تحت عنوان برقراري صلح در خاورميانه به وقوع مي پيوندند. شباهت اين به اصطلاح برقراري صلح در عراق و فلسطين کاملاً آشکار است. آمريکا در عراق نيز، همانند فلسطين براي برقراري صلح، با غيرنظاميان و بخصوص کودکان در حال مبارزه است!!
طبق گزارش هاي يونيسف پيش از حمله آمريکا به عراق، کودکان اين کشور از سالم ترين کودکان جهان به شمار مي رفتند. اما امروزه يک چهارم کودکان عراقي يک تا پنج ساله از سوء تغذيه حاد رنج مي برند که اين مسأله پس از تحريم هاي آمريکا شدت يافته است. فقر و بيماري از زمان آغاز اشغال اين کشور نيز شديداً افزايش يافته است.
موسسه خيريه ي انگليسي نجات کودکان جنگ زده در آوريل سال جاري (2006) اعلام کرد، ميزان مرگ و مير کودکان، پس از جنگ حدود 30 درصد افزايش يافته است.
دلايل افزايش مرگ و مير کودکان، عدم وجود امکانات پزشکي، آب ناسالم و سوء تغذيه اعلام شده است. کودکان اين مناطق، قرباني بمب هاي خوشه اي آمريکا و انگليس هستند. آنها در مناطق آلوده به اورانيوم غني شده بازي
مي کنند.
آيا آرتور ميلر واقعيت را بيان کرده است و مردم آمريکا حقايق فوق را تکذيب مي کنند؟
اما کودکان فلسطيني و عراقي اين حقايق را به گوش جهانيان خواهند رساند و مردم آمريکا بايد پاسخگوي سکوت خود باشند.

Array
(
    [0] => stdClass Object
        (
            [ArticleFishId] => 1182
            [SerialNo] => 1138
            [MTitle] => برقراري صلح در خاورميانه يا جنگ عليه کودکان؟
            [FTitle] => 
            [AMTitle] => 
            [AFTitle] => 
            [EMTitle] => 
            [EFTitle] => 
            [ALanguage] => 1
            [TLanguage] => 0
            [ADateS] => 0
            [ADateM] => 0
            [ADateG] => 0
            [Side_NY] => 0
            [Side_NS] => 1
            [Side_B] => 0
            [Side_HY] => 0
            [Side_HS] => 0
            [Side_NE] => 1
            [Side_HE] => 0
            [SourceType] => 3
            [Book] => 0
            [BArticlePageFrom] =>           
            [BArticlePageTo] =>           
            [Magazine] => 0
            [MPublishDateS] => 0
            [MPublishDateM] => 0
            [MPublishDateG] => 0
            [MYear] => 0
            [MNo] => 
            [MSerialNo] => 0
            [MArticlePageFrom] =>           
            [MArticlePageTo] =>           
            [Site] => 115
            [ArticleAddrInSite] => 
            [FishWriter] => 37
            [WriteDate] => 11/5/2006 0:00:00
            [Confirmed] => 1
            [SupervisorView] => 
            [Abstract] => 
            [AAbstract] => 
            [EAbstract] => 
            [Editted] => 1
            [Degree] => 0
            [Mode] => 0
            [fldFirstPage] => 0
            [fldFPMod] => 0
        )

)