به رسميت شناختن "اسرائيل" يک خيانت بزرگ است

به قلم: پروفسور عبدالستار قاسم

استاد دانشگاه ملي نابلس

هر فلسطيني که رژيم اشغالگر صهيونيستي را به رسميت بشناسد و از ديگران بخواهد که اين رژيم را به رسميت بشناسد هم در برابر خداوند و هم مردم و هم تاريخ و نسل هاي آينده، ذليل قلمداد مي شود. او شخص نيست، بلکه نماد ارتش يا گروهي تلقي مي شود که در باتلاق آمريکا گرفتار آمده و دم اسرائيل را گرفته است تا اين اقدام پست و پليد او را قدر و ارج نهند. فلسطين را چه شده است؟ گروهي از مردم که شرافت خود را از دست داده اند از دفاع از "اسرائيل" و به رسميت شناختن اين رژيم شرم نمي کنند و از ديگران هم مي خواهند که در اين پرتگاه خطرناک بيفتند.

چه کسي در تاريخ از آن کس که غاصب سرزمين خود و هتک کننده حرمت و ناموسش را ستايش و از او تمجيد به خاطر کاري که کرده است تمجيد کند، بدترين و پليدترين لقب مي گيرد؟ جز اين متجاوزان به حقوق ملت که پرچم خيانت را بلند کرده اند و در دروازه هاي ميهن مقدس، ننگ حمايت از غاصب را بر سينه مي زنند، کسي چنين لقب نمي گيرد. احمق کسي است که مادرش را فقط آن کسي مي داند که برايش نان يک روزش را تهيه کرده باشد.

سرخپوستان با وجود تعداد اندک و کمي قدرتشان به خود اجازه ندادند سفيدپوستان قلدر و متجاوز را در سرزمين خود به رسميت بشناسند. ممکن است انسان ضعيف باشد، آواره يا زنداني شود يا حتي به قتل برسد، اما ننگ آن است که تجاوز دشمن را به رسميت بشناسد و آن را بپذيرد و با وجود وحشي گري آن دشمن آن را قانوني بداند.

آنها براي خيانت فلسفه دارند، به ادعاي آنها جهان تغيير کرده و بايد واقع گرا و واقع نگر بود و واقعيت را پذيرفت و کساني که بر حقوق خود پاي مي فشارد در خيالات به سر مي برند و اين خيالات براي آنان جز اندوه و رنج در پي ندارد. به ادعاي خيانتکاران اکنون زمان اقتصاد و مال است و نه شرف و عزت و حقوق. مهم آن است آن قدر مال به دست آوري که بتواني شهوات خود را اشباع کني، اما جست و جو براي کسب شرف و انسانيت، زندگي مادي را با سختي و دشواري و نااميدي روبرو مي کند. در تصور خيانتکاران تسليم و پذيرش ذلت معنايي ندارد، زيرا مهم کسب مال است، بدون مال ميهن وجود ندارد و اگر مال به دست آمد مهم نيست که وطن از دست برود.

به همين سبب است که اين اوباش و افراد لاابالي و آناني که در هوي و هوس هاي گند زده خود غرق شده اند از دعوت ملت فلسطين به پذيرش اسرائيل و به رسميت شناختن اين رژيم غاصب ابا نمي کنند و از جنگ رواني و مالي عليه اين ملت ترديدي به خود راه نمي دهند و هدفشان تحقق خواسته هاي سرکرده هاشان در تل آويو و واشنگتن است. به ادعاي اينها، نه آمريکا و نه "اسرائيل" عامل قطع کمک ها نيستند، بلکه آنهايي که در دوره سنگ زندگي مي کنند و "اسرائيل" را به رسميت نمي شناسند، سبب قطع کمک ها هستند!

آيا يک فلسطيني يا عرب يا مسلمان مي تواند تصور کند که اساتيد دانشگاهي فلسطين و روشنفکران و گروه ها و احزاب و رهبران و صاحبان تجربه مبارزات و زندانيان و فرزندان شهيد و مجروحان و آوارگاني که زمين ها و خانه هايشان را از دست داده اند از کساني که "اسرائيل" را به رسميت نمي شناسند بخواهند که زود اين رژيم را به رسميت بشناسند؟ آيا کسي مي تواند تصور کند که اوضاع فلسطين چگونه به اين وضع رسيده است؟ چگونه وضع فلسطين به جايي رسيده است که به رسميت شناختن رژيم صهيونيستي به درخواستي ملي تبديل شده است؟ در گذشته خائن هميشه در پي يافتن سنگ و پناهگاهي بود تا در زير آن مخفي شود، اما خيانتکاران امروز، منبر و ماهواره و رسانه در اختيار دارند و افراد منافقي که منتظر دريافت علف از يهوديان و آمريکايي ها هستند، در اطراف اين خيانتکاران گرد آمده اند.

از همه بدتر اين که به ما مي گويند که خيانت بد است! اين ها تلاش ملي است و هدف ما خدمت به ميهن و ملت است. گروهي از مردم و جريان هاي داخلي به درخواست آنان پاسخ مثبت داده اند. برخي از گروه ها در خفا از خيانتکاري و توطئه گري اين ها عليه ملت و ميهن سخن مي گويند، اما در آشکار بسان دانش آموز مؤدبي در مقابل استاد بي شرم خود مي نشيند. ما خيانت اينها به ملت و ميهن را به چشم خود ديده ايم و بارها گفته ايم که اين سياست است و نه خيانت، و به همين سبب تاوان آن را نيز پرداخته ايم. برخي از ما گمان مي کنند که موضوع گذارست و به زودي پايان مي يابد، اما در همين گذر است که شمار زيادي خائن و مزدور پديد مي آيد، خيانتکاران و مزدوراني که هم پول دريافت مي کنند و هم آموزش و هم کمک تبليغاتي و نظامي.

آنها از ما مي خواهند که آنها را به خيانت و مزدوري گري متهم نکنيم. به ما مي گويند که متهم کردن ديگران به خيانت جائز نيست. اما آنها هم مزدور، هم خيانتکار هم قاتل و جنايتکار و هم منحرف و فاسدند. آنها ميهن را فروختند و از حقوق چشم پوشي کردند و در "کاباره ها" زنان فلسطين و عرب و مسلمان را به ديگران مي فروشند. اگر کسي را که "اسرائيل" را به رسميت مي شناسد و از حقوق آوارگان چشم مي پوشد و با "اسرائيل" همکاري امنيتي دارد و با قاتلان ملت فلسطين دست مي دهد و با آنها همنشين مي شود و از آنها پول دريافت مي کند، خيانتکار نناميم، پس چه کسي خائن است؟ آيا خائن فقط آن جاسوس فقيري است که درباره فرد يا گروهي به "اسرائيل" اطلاعات مي دهد؟ يا آن کسي که تمام ميهن را به دشمن مي فروشد؟ اگر اين فرد حقير مستحق اعدام است، مجازات مزدوران خيانتکاري که ملت و ميهن را نابود مي کنند، چيست؟

اين خيانتکاران و جاسوسان و مزدوران هزاران نفر از جواناني را که مخلصانه وطن را دوست دارند، جذب و گمراه کرده و براي انجام مقاصد پليد خود و خيانت به ميهن خود و خدمت به دشمن خود به کار گمارده اند. جوانان دختر و پسري که در سيما چون فرشتگانند، اما متأسفانه در مسيري که اين خيانتکاران تعيين کرده اند، حرکت مي کنند، همان هايي که خدايي جز شهوت و هوي و هوس و لذت خود ندارند و بر رنج ملت فلسطين و خرابي عرب و مسلمان نغمه مي سرايند.

هر چند ما در گذشته در روياروي با اين موج گسترده خيانتکاران و مزدوران قصور و کوتاهي کرده ايم، اما هنوز دير نشده است. بايد شجاعانه به پا خيزيم و نام ها را يکي پس از ديگري افشا کنيم. ما نبايد از خيانتکاران شرم کنيم؟ چرا بايد از کسي که بدون شرم و حيا ميهن خود را مي فروشد، خجالت بکشيم؟ بايد آشکارا در مقاله ها و گفت و گوها و همايش ها و موضع گيري هاي سياسي و اجتماعي خود آنها را رسوا کنيم. مدام بايد عليه آنان سخن بگوييم و از کساني که با آنها گفت و گو و ديدار مي کنند، بخواهيم که از اين کار دست بکشند. ديدار با افراد نجس، حمايت از آنان است و تفاهم با آنها، تشويقشان به ادامه پليدي است.

ما از نويسندگان فلسطين و عرب مانند ابراهيم حمامي و عبدالباري عطوان و عادل سماره و سوسن برغوثي و ابراهيم علوش و ناصر قنديل و فوزي الشعيبي و مصطفي بکري و عبدالحليم قنديل و محمد المسفر و عبدالله النفيسي و ديگر انديشمندان و ادبا مي خواهيم که آستين همت بالا زنند و قلم در دست بگيرند به مقابله با اين گروه خيانتکار و اين جريان خيانت پيشه که نه به ميهن رحم مي کند و نه ملت، برخيزند.

Array
(
    [0] => stdClass Object
        (
            [ArticleFishId] => 1225
            [SerialNo] => 1200
            [MTitle] => به رسميت شناختن "اسرائيل" يک خيانت بزرگ است
            [FTitle] => 
            [AMTitle] => 
            [AFTitle] => 
            [EMTitle] => 
            [EFTitle] => 
            [ALanguage] => 1
            [TLanguage] => 0
            [ADateS] => 0
            [ADateM] => 0
            [ADateG] => 0
            [Side_NY] => 0
            [Side_NS] => 0
            [Side_B] => 0
            [Side_HY] => 0
            [Side_HS] => 0
            [Side_NE] => 1
            [Side_HE] => 0
            [SourceType] => 3
            [Book] => 0
            [BArticlePageFrom] =>           
            [BArticlePageTo] =>           
            [Magazine] => 0
            [MPublishDateS] => 0
            [MPublishDateM] => 0
            [MPublishDateG] => 0
            [MYear] => 0
            [MNo] => 
            [MSerialNo] => 0
            [MArticlePageFrom] =>           
            [MArticlePageTo] =>           
            [Site] => 11
            [ArticleAddrInSite] => 
            [FishWriter] => 37
            [WriteDate] => 11/6/2006 0:00:00
            [Confirmed] => 1
            [SupervisorView] => 
            [Abstract] => 
            [AAbstract] => 
            [EAbstract] => 
            [Editted] => 1
            [Degree] => 0
            [Mode] => 0
            [fldFirstPage] => 0
            [fldFPMod] => 0
        )

)