فاجعه هاي انساني و سياسي در فلسطين

 به قلم: دکتر محمد صالح المسفر 

رهبري واقعي که مي خواهد ملت شعار زنده باد را براي او سر دهند، کسي است که دردها و مشکلات ملتش را درک کند و مدافع حقيقي حاکميت و وحدت ملي باشد. رهبري که مي خواهد در تاريخ ميهنش جاودانه بماند، کسي است که ظلم ستيز باشد و براي دفاع از عزت و کرامت ملت و امتش در مقابل هر متجاوز و ظالمي بايستد. همچنان که نام رهبران مزدور در صفحات تاريخ مي ماند، ياد و خاطره انسان هاي شجاع و ميهن دوست نيز در تاريخ جاودانه مي ماند.

آنچه مرا بر اين داشت تا اين مقدمه را بنويسم، واقعه دردناک و تصاوير دلخراشي بود که رسانه ها از دختر بچه فلسطيني يعني هديل غاليه نشان دادند. واقعه اي که ميليون ها انسان از هر قوميت و مليتي مانند من آن را مشاهده کردند. اين دختر بچه در يک چشم به هم زدن پدر و مادر و تمامي اعضاي خانواده خود را در ساحل درياي فقراي غزه از دست داد. اين خانواده مي خواستند تعطيلات پايان هفته را در کنار دريا بگذرانند تا شايد بتوانند مناظر رعب و وحشت را که ارتش تا بن دندان مسلح ابو مازن در خيابان هاي فلسطين به خصوص در غزه و جنين ايجاد کرده اند، فراموش کنند. آنان به هواخوري در کنار دريا آمده بودند تا شايد بتوانند براي لحظاتي هم که شده دردها و رنج هاي ناشي از محاصره ظالمانه ملت خود را که دشمن صهيونيستي و سرکرده استکبار جهاني آمريکاي جهان خوار و عده اي رهبر جيره خوار فلسطيني و کشورهاي همسايه و کساني ديگر خارج از جغرافياي امت اسلام و عرب آن را ايجاد کرده اند، فراموش کنند. اين دختر بچه بي گناه گونه هاي خود را به شن و ماسه هاي ساحل دريا مي ماليد و مدام پدرش را صدا مي کرد تا شايد صداي تنهايي اش را بشنود اما دريغا که پدرش ديگر نمي شنيد و روحش به آسمان ها پر کشيده بود. ارتش دشمن صهيونيستي در حالي خانواده اين دختر را به شهادت رساند که در نزديکي اين ارتش، نيروهاي ابومازن در اعتراض به انتخاب دمکراتيک ملت فلسطين در به قدرت رساندن حکومت منتخب خود و دريافت نکردن حقوق ماهانه شان تظاهرات به راه انداخته بودند!! دشمن ملت را قتل عام مي کند و ارتش به اصطلاح ملي ابو مازن نيز در حمايت از وي در خيابان ها شعار سر مي دهد. اين دختر بچه پس از اين که گرانبهاترين گوهر هستي خود را از دست داد و حامي و ياوري در ميان ارتش و رهبران ميهن مصيبت زده اش نيافت، چاره اي نداشت جز اين که فرياد بزند تا شايد ساحل دريا و ماسه هاي سفيد آن با او همدرد شوند و دريا با موج خشمگين خود انتقام خانواده اش را بگيرد.

ارتش تا بن دندان مسلح دشمن ساحل غم و اندوه غزه را از زمين، هوا و دريا آماج حملات ويرانگرانه خود قرار داد و در روز جمعه، روز ماتم و عزا هر که را در اين ساحل يافت به رگبار بست. اين حمله نظامي درست پس از بازگشت ايهود اولمرت نخست وزير دشمن صهيونيستي از دو پايتخت عربي صورت گرفت. در اين دو پايتخت با دو پادشاه ديدار کرد که يکي تاج گذاشته و ديگري منتظر است که يا خود و يا پسرش تاج پادشاهي بر سر نهند. اين در حالي است که قبل از آن نيز رهبران فلسطيني (جريان سازش) در تماس هاي تلفني و با ارسال تلگراف، تصدي رهبري دولت صهيونيستي را صميمانه به اولمرت تبريک گفتند.

انتظار داشتم که شهر منحوس شرم الشيخ و رهبر جليل القدر آن! نسبت به اين واقعه خشمگين شوند و سکوت را شکسته و از شوراي امنيت بخواهد که براي اتخاذ تصميمي قاطع در مقابل اين حملات نشستي اضطراري تشکيل دهد. انتظار داشتم که اين دو پايتخت عربي که نخست وزير دولت صهيونيستي هفته گذشته از آن ها ديدار کرد، در اعتراض به اين جنايت غير قابل توجيه سفراي خود را از تل آويو فرا مي خوانند. انتظار داشتم که پايتخت هاي عربي به خصوص رياض براي تجديد نظر در طرح صلح شوم سران عرب خواستار تشکيل نشست سران عرب شوند. سراني که همچنان از سازمان ها و گروه هاي فلسطيني مي خواهند اين طرح را به رسميت بشناسند که در غير اين صورت محاصره ملت فلسطين ادامه خواهد يافت و چه بسا شديدتر هم بشود.

در ميان اين آرزوها و انتظاراتي که از رهبران عرب مي رود، رهبر عاليقدر فلسطين! در کنفرانسي مطبوعاتي در مقابل دوربين هاي شبکه هاي عربي و بين المللي حاضر شد. گمان مي کردم که ابومازن در برابر جهانيان اين عمليات پليد دشمن صهيونيستي را محکوم مي کند و حمايت خود را از حکومت منتخب به رياست اسماعيل هنيه اعلام مي کند و تمامي جريان هاي داخل حزب غرور آفرين فتح! نيز از اين اقدام ابومازن پشتيباني مي کنند.

اما زهي خيال باطل، ابومازن در اين کنفرانس شوم حاضر شد تا به جهانيان اعلام کند که تصميم گرفته است در تاريخ 26 ژوئن آينده سند اسرا را به همه پرسي بگذارد. در اين جا نمي خواهم به جنبه قانوني اين سند بپردازم ؛ سندي که اگر امضا کنندگان آن مي دانستند که به سند يک گروه عليه ديگري و بهانه اي براي جنگ داخلي ميان گروه هاي فلسطيني تبديل مي شود، هرگز آن را امضا نمي کردند. اما بعيد نيست که اين سند در شبي تاريک و ظلماني و با هدف فتنه جويي در وطن و در ميان مردم تدوين شده است. اين سند حقوقدانان و تحليل گران سياسي و کساني را که با قانون اساسي آشنا هستند، به خود مشغول کرد.

همچنان که گفتم نمي خواهم به اين سند و انگيزهاي امضا کنندگان آن بپردازم. اما براي محض يادآوري به يک گفته شارون در عهد رابين اشاره مي کنم. وي در آن زمان گفته بود که پيمان اسلو بدون هيچ گونه پشتوانه اي است و تنها عبارت است از سندي که ميان يک کشور (اسرائيل) و باندهايي تروريستي (سازمان آزاديبخش فلسطين) امضا شده و تاريخ مصرف اين پيمان ديگر گذشته است. در اينجا بايد بگويم (البته اميدوارم که اشتباه بکنم) که ابومازن در پي کسب مشروعيت مردمي براي انجام مذاکره با رهبران صهيونيست براي تسليم شدن به نتايج اين مذاکرات است. مسأله ديگر و خطرناک تر اين که موفق شدن همه پرسي درباره سند اسرا به معناي پايان مقاومت و حق مشروع ملت فلسطين در مقابله با اشغالگران و پذيرش حکومت خودگردان بدون تشکيل دولت فلسطين و لغو حق بازگشت آوارگان است.

در پايان بايد بگويم که در اينجا خاشعانه و صادقانه از ملت فلسطين مي خواهم که با فراخوان ابومازن براي انجام همه پرسي مخالفت کند. اين همه پرسي دامي است که براي مردم فلسطين تنيده شده است تا با راي دادن به اين رفراندوم موافقت خود را با بقاي "اسرائيل" در سرزمين فلسطين اعلام کند و به صورت دسته جمعي از حق تشکيل دولت فلسطين و حق بازگشت آوارگان صرف نظر کند.

خاطر نشان مي کنم که ملت هاي اروپايي با شما و در کنار شما هستند و موضع استادان دانشگاه هاي انگليس که دانشگاه هاي "اسرائيل" و دانشجويان آن ها را به سبب سرکوب ملت فلسطين توسط صهيونيست ها تحريم کرده اند، مويد اين مدعاست. همچنين در آمريکا نيز فعاليت گسترده اي براي حمايت از حقوق شما صورت مي گيرد و تحقيقي که استادان بزرگ ترين دانشگاه هاي آمريکا انجام دادند، شاهد ديگري بر اين مدعاست. عنوان اين تحقيق اين است که آيا مي دانيد دولت صهيونيستي نژادپرست است؟

منبع:

 روزنامه القدس العربي

Array
(
    [0] => stdClass Object
        (
            [ArticleFishId] => 1226
            [SerialNo] => 1201
            [MTitle] => فاجعه هاي انساني و سياسي در فلسطين
            [FTitle] => 
            [AMTitle] => 
            [AFTitle] => 
            [EMTitle] => 
            [EFTitle] => 
            [ALanguage] => 1
            [TLanguage] => 0
            [ADateS] => 0
            [ADateM] => 0
            [ADateG] => 0
            [Side_NY] => 0
            [Side_NS] => 0
            [Side_B] => 0
            [Side_HY] => 0
            [Side_HS] => 0
            [Side_NE] => 1
            [Side_HE] => 0
            [SourceType] => 3
            [Book] => 0
            [BArticlePageFrom] =>           
            [BArticlePageTo] =>           
            [Magazine] => 0
            [MPublishDateS] => 0
            [MPublishDateM] => 0
            [MPublishDateG] => 0
            [MYear] => 0
            [MNo] => 
            [MSerialNo] => 0
            [MArticlePageFrom] =>           
            [MArticlePageTo] =>           
            [Site] => 11
            [ArticleAddrInSite] => 
            [FishWriter] => 37
            [WriteDate] => 11/6/2006 0:00:00
            [Confirmed] => 1
            [SupervisorView] => 
            [Abstract] => 
            [AAbstract] => 
            [EAbstract] => 
            [Editted] => 1
            [Degree] => 0
            [Mode] => 0
            [fldFirstPage] => 0
            [fldFPMod] => 0
        )

)