پارادوكس سياسى حربه دائمى شارون

تحولات جارى سياسى اسرائيل بارديگر پارادوكس سياسى رهبران و احزاب اين رژيم را نمايان مى كند. اصولاً تناقضات سياسى، استراتژى هميشگى آنها محسوب مى شود و نمودعينى آن را مى توان به وضوح در عملكرد سياسى «آريل شارون» نخست وزير رژيم صهيونيستى مشاهده كرد. طرح مسائل اغواگرانه همچون عقب نشينى از سواحل غربى رود اردن، مذاكرات دوجانبه براى تشكيل دولت مستقل فلسطين و تخليه شهركهاى صهيونيستى جزو لاينفك مانورهاى سياسى رهبران سياسى رژيم صهيونيستى بوده و هرگاه كه موقعيت سياسى دولتهاى ائتلافى اين رژيم در خطر فروپاشى قرارگرفته است، تناقضات بارزتر مى شود. از اين رو، واژه «پارادوكسهاى سياسى» بخش اعظم ادبيات سياسى رژيم صهيونيستى را تشكيل مى دهد.

بررسى طرح اخير شارون مبنى بر ائتلاف با حزب چپ گراى كارگر، رقيب سرسخت و هميشگى حزب راست گراى ليكود،مارا به كنه موضوع چرايى پارادوكس هاى سياسى رژيم صهيونيستى هدايت مى كند. در اين مقاله سعى مى كنيم رفتار متناقض شارون در شريك نمودن رهبرجناح اپوزيسيون (حزب كارگر) در دولت ائتلافى به واكنش صنفى اعضاى حزب ليكود نسبت به موضوع فوق و مستندات پارادوكس سياسى را از زبان مقامات سياسى رژيم صهيونيستى در قالب تحولات سياسى جارى اين رژيم بررسى كنيم.(1)

بازى شارون با مهره حزب كارگر

يكى از مهمترين عوامل پيروزى حزب ليكود به رهبرى شارون در انتخابات سراسرى ،۲۰۰۳ مخالفت با برنامه ها و سياستهاى حزب چپگراى كارگر به رهبرى «آبرام ممتزنا» رهبر وقت اين حزب در راستاى پيشبرد طرح يكجانبه عقب نشينى از كرانه باخترى رود اردن و واگذارى آن به فلسطينى ها، در اثناى مبارزات انتخاباتى مذكور بود. اين امر تا آنجا پيش رفت كه موقعيت سياسى حزب كارگر تضعيف شد و اين حزب سنگين ترين و بى سابقه ترين شكست سياسى خود، از بدو تأسيس تاكنون را تجربه كرد و جايگاه سياسى حزب كارگر از رده هاى اول يا دوم انتخاباتى به رده سوم تنزل يافت و جاى خود را به حزب غيرمذهبى (سكولار) شينوى واگذار كرد. شارون پس از پيروزى در انتخابات با اعلام اين موضوع كه براى تشكيل دولت ائتلافى خود نيازى به حزب كارگر ندارد، هيچ مذاكره اى براى پيوستن اين حزب به دولت ائتلافى انجام نداد و به تعبيرى، انزواى سياسى حزب كارگر را تشديد كرد.

اما اكنون پس از گذشت ۹ماه از واقعه مذكور، شارون در يك چرخش ۳۶۰درجه اى در سياست خود، مشتاقانه به ديدار با «شيمون پرز» رهبركهنه كار حزب كارگر شتافت و صريحاً تمايل شديد خود را به پيوستن اين حزب به دولت ائتلافى خود، ابراز داشت. شايان ذكر است كه پرز در مصاحبه با «نيويورك تايمز» به صراحت اعلام كرد كه حزب وى در صورت تحقق شروط ذيل به دولت ائتلافى ملحق خواهدشد كه عبارتند از: ۱ـ طرح عقب نشينى از نوارغزه در دستور كار مذاكرات با مقامات فلسطينى قرارگيرد ۲ـ برنامه زمانبندى مشخصى براى طرح عقب نشينى از نوارغزه ارائه شود ۳ـ دولت، گفت وگوها و مذاكرات و در نهايت، برنامه هاى خود را پيرامون وضعيت مناطق يهودى نشين و سامرا آغاز كنند. همچنين آگاهان سياسى رژيم صهيونيستى و مقامات نزديك به آريل شارون پيش بينى كردند كه شارون، پرز را به عنوان وزيرامورخارجه دولت خود معرفى مى كند و «سيلوان شالوم» وزير امورخارجه فعلى به زودى از سمتش به كنار مى شود؛ امرى كه به عنوان يكى از پيش شرطهاى جديد حزب كارگر در گفت وگوهاى دوجانبه ميان شارون و پرز مطرح شده است(۲)

تحولات فوق به خوبى مشخص مى كند كه شارون براى كاستن فشارهاى سياسى از سوى احزاب اپوزيسيون و جلوگيرى از روند فزاينده طرح هاى عدم اعتماد احزاب خارج از دولت ائتلافى در كنست، چنين سياستى را در پيش گرفته است. بنابر اقرار روزنامه هاى رژيم صهيونيستى موقعيت سياسى حاضر شارون بسيار متزلزل و بى ثبات است به گونه اى كه وى به سختى توانست از سه طرح رأى عدم اعتماد به دولت ائتلافى كه از سوى حزب مذهبى شاهى پيرامون مشكلات طبقه محروم جامعه اسرائيل و سياستهاى اقتصادى ناموفق دولت كه در كنست مطرح شده بود، جان سالم به در برد.(۳)

در سياستهاى كلى رژيم صهيونيستى، چند اصل مهم و غير قابل تغيير وجود دارد وعموماً تمام احزاب اعم از راست، چپ، مذهبى و غير مذهبى از آن تبعيت مى كنند. آنها عبارتند از :

۱ـ تمام طرحهاى اعلام شده در راستاى اعطاى امتيازات به فلسطينى ها جنبه عملى ندارند و صرفاً براى اغوا ى طرف مقابل هستند.

۲ـ تمام طرحهاى اعلام شده از سوى مقامات سياسى رژيم صهيونيستى به صورت كلى بيان مى شود و جزئيات آن نامشخص و نامفهومند و لذا قابل اجرا نيستند.

۳ـ هيچ حزبى در رژيم صهيونيستى به تنهايى و بدون حضور احزاب ديگر نمى تواند در مذاكرات به اصطلاح صلح با فلسطينى ها مشاركت كند و اين امر مستلزم وجود تمام جناحهاى مطرح در عرصه سياسى رژيم صهيونيستى است.

۴ـ هيچ يك از احزاب رژيم صهيونيستى به صلح واقعى با فلسطينى ها اعتقادى ندارند و واقع اين امر را به معناى خطر فروپاشى و نابودى اسرائيل قلمداد مى كنند.

با توجه به اصول ذكر شده مى توان گفت شارون براى پيشبرد طرح به ظاهر عقب نشينى از اراضى كرانه باخترى به شريك شدن حزب كارگر در دولت ائتلافى نياز وافرى دارد و نبودن مذهبان در اين امر مؤيد اين نكته است كه نمى توان به طرح فوق اعتماد نمود زيرا كه اين طرح هيچ گاه به مرحله اجرا در نخواهد آمد و صرفاً شرايط موجود را براى بقاى دولت وى آن هم براى مدت كوتاهى فراهم مى آورد. از طرفى ديگر عدم تحقق وعده هاى دولت رژيم صهيونيستى در راستاى خروج از بحران اقتصادى موجود و عدم تحقق خواسته هاى جامعه اسرائيل و بويژه اتحاديه كارگرى رژيم صهيونيستى موسوم به «هيستادروت» و به تبع آن، هزينه هاى كمرشكن مقابله با قيام انتفاضه الاقصى فلسطينى ها، موجب شده است كه شارون دست به مانور هاى سياسى گسترده اى در راستاى جلب حمايت ايالات متحده براى كمك هاى اقتصادى بيشتر براى مقابله با بحرانهاى موجود بزند و آمريكا را به حمايتهاى همه جانبه از اين رژيم، متقاعد كند.

بازتاب منفى طرح شارون در حزب ليكود

اكثريت اعضاى كميته مركزى حزب ليكود به صراحت با طرح شارون مبنى بر عقب نشينى از نوار غزه و پيوستن حزب كارگر به دولت ائتلافى وى، مخالفت ورزيدند.

اعضاى كميته مذكور براى عدم تحقق طرح شارون با هم پيمان بسته اند كه در مقابل شارون صف آرايى كنند و اجازه ندهند كه اين امر روى دهد ( امرى كه به واقع شارون هم به تحقق آن اعتمادى ندارد) به هر حال، تماس نمايندگان و وزيران دولت شارون از حزب ليكود مخالف طرح وى هستند. «بنيامين نتانياهو» وزير اقتصاد و دارايى اسرائيل ضمن مخالفت با طرح مذكور اعلام كرد «تازمانى كه سياستهاى اقتصادى حزب كارگر با سياستهاى دولت ائتلافى در تضاد باشد، اين حزب هيچ شانسى براى پيوستن به دولت ائتلافى ندارد».(۴) «تساهى هنگبى» وزير امنيت عمومى نيز كه به طرح عقب نشينى از نوار غزه رأى مخالف داده است، اظهار داشت: «وظيفه دولت اين است كه امور را به طور ثمر بخش به نظم و قاعده درآورد و اگر اكثريت را با خود همراه نبيند، مجبور است راه هاى ديگرى را امتحان كند.(۵)

وجود چنين مخالفتهايى از سوى اعضاى حزب ليكود بخوبى بيانگر وجود پارادوكس ميان اعضا و كادر رهبرى حزب حاكم ليكود است كه اين امر در ادبيات سياسى اسرائيل امرى طبيعى مى نمايد و گوياى اين واقعيت است كه آنها هيچ گاه نسبت به مذاكرات صلح اعتقادى ندارند و اينگونه مانور هاى سياسى را براى تأخير در پروژه به اصطلاح صلح با فلسطينيان، انجام مى دهند.

آريل شارون در واكنش به موضع گيرى اعضاى حزب خود، بار ديگر، پارادوكس سياسى هميشگى خود را بروز داد. وى ابتدا تهديد كرد كه اگر اعضاى مركزى حزب ليكود از طرح وى براى ائتلاف با حزب رقيب كارگر حمايت نكند، در خواست برگزارى انتخابات زودرس (زودتر از موعد) خواهد كرد، ولى پس از آن، گفت كه برنامه جديدى براى گفت وگو و بحث پيرامون مخالفتهاى كميته مركزى حزب ليكود و ساير احزاب مخالف طرح وى با رهبران حزب كارگر ترتيب خواهد داد تا از اين طريق اختلافات موجود مرتفع شود.

اعترافات سياستمدار رژيم صهيونيستى به پارادوكس سياسى شارون

«افيگدور ليبرمن» رئيس حزب اتحاد ملى در اقدامى بى سابقه براى تشريح عواقب خطرناك طرح شارون، به كميته مركزى حزب ليكود متوسل شده است. وى در نامه هشدار آميز خود خطاب به اعضاى كميته مذكور اعلام كرد: «اعضاى كميته مركزى حزب ليكود در حال تهيه و تدارك زمينه هايى براى بى خانمان كردن ساكنين سامرا و يهوديان نوارغزه! هستند و قصد دارند كه طبق اين طرح يكجانبه، قسمت هاى وسيعى از بخش هاى جنوبى نوارغزه را به فلسطينى ها واگذار كنند. اين عمل يك اقدام خشن! است و با اصول و قوانين ملى مغايرت دارد، همچنين اين اعمال شارون با تمام وعده هايى كه حزب ليكود و شخص شارون در انتخابات سراسرى ۲۰۰۳ داده اند، در تضاد است. به هر حال، وضعيت حاضر بسيار جدى است؛ مسأله مهم، انتقال يهوديان نيست، بلكه تشكيل دو دولت در كنار يكديگر است و هر اقدامى براى پيشبرد چنين طرحى موجب نابودى اسرائيل در مدت زمان كوتاهى خواهد شد. به عقيده ليبرمن، براى حل و فصل معضل موجود تنها يك راهكار وجود دارد و آن، تبادل اراضى بين يهوديان و اعراب است (يهوديان در يك طرف و اعراب در طرف ديگر) . ليبرمن تصريح كرد كه طرحش را نه فقط در اسرائيل، بلكه در آمريكا و روسيه نيز مطرح مى كند و اعضاى پارلمان كشورهاى مذكور را ترغيب مى كند كه رهبران خود را براى حمايت از طرح تبادل دو طرفه متقاعد كنند.»(۶)

شايان ذكر است كه طرح ليبرمن همانند طرح هاى ديگر رهبران رژيم صهيونيستى، ماهيتى كلى و غيرقابل اجرا دارد و از مرحله ابتدايى فراتر نمى رود.

نتيجه گيرى:

تحولات و تحركات سياسى شارون بيانگر اين موضوع است كه دولت ائتلافى وى براى بقا، نياز به ملحق شدن حزب كارگر به دولت دارد تا بدينوسيله از تجربه سياسى رهبر كهنه كار اين حزب يعنى شيمون پرز استفاده كند و در ظاهر امر هم كه شده، طرح عقب نشينى خود را پيش ببرد. موقعيت كنونى پيش از هر چيز ديگرى اين فرصت را در اختيار حزب كارگر قرار داده كه با مطرح كردن پيش شرط هايش، شكست سنگين خود را در انتخابات سراسرى ۲۰۰۳ جبران كند و با تثبيت موقعيت خوب در دولت ائتلافى، دورنماى روشنى براى پيروزى در انتخابات سراسرى بعدى (به احتمال قوى زودرس) ترسيم كند. به هر حال، شارون براى حفظ موقعيت خطرناك و شكننده خود و دولتش با مطرح نمودن طرح عقب نشينى سعى كردند كه به نوعى، مطالبات جامعه دو گانه يهودى اسرائيلى را كه از طرفى، خواهان صلح است و از طرفى ديگر، حاضر نيست رهبران سياسى كوچكترين امتيازى به طرف فلسطينى دهند، تأمين كنند. آريل شارون و رهبران قبلى رژيم صهيونيستى همواره در اثناى مذاكرات صلح با فلسطينى ها و يا ملاقات هاى راهبردى با رهبران ايالات متحده، عنوان داشته اند حاضر نيستند كه شهرك هاى يهودى نشين را تخليه كنند و اين موضوع به خوبى پارادوكس هاى سياسى آنها را محرز مى كند، لذا مى توان گفت كه رژيم صهيونيستى صلح را بدون دادن هزينه و امتياز به طرف فلسطينى مى پذيرد. پس هيچگاه اين رژيم به دنبال صلح واقعى نيست و به قول مقامات سياسى اين رژيم تصور وجود يك كشور مستقل فلسطينى، به مثابه نابودى اسرائيل محسوب مى شود.

با عنايت به مطالب فوق مى توان گفت كه رهبران سياسى رژيم صهيونيستى و به ويژه شارون كه ازنظر رفتار خشونت آميز با فلسطينيان گوى رقابت را از تمام مقامات سياسى قبلى اين رژيم ربوده است، با استفاده از حربه پارادوكس سياسى سعى مى كنند كه وضعيت موجود را حفظ نمايند و با اعمال اينگونه تناقضات عملاً پروژه تأخيرسازى در دادن امتياز و صلح به فلسطينيان را به اجرا در آورند.

منابع:

۱-www.israel national news.com (2004/6/18)

۲ـ به نقل از سايت المحيط

۳-www.Haaretz.com (2004/6/19)

۴-Ibid

۵-Ibid

۶-www.israel national news.com (2004/6/23)

Array
(
    [0] => stdClass Object
        (
            [ArticleFishId] => 193
            [SerialNo] => 187
            [MTitle] => پارادوكس سياسى حربه دائمى شارون
            [FTitle] => 
            [AMTitle] => 
            [AFTitle] => 
            [EMTitle] => 
            [EFTitle] => 
            [ALanguage] => 1
            [TLanguage] => 0
            [ADateS] => 0
            [ADateM] => 0
            [ADateG] => 0
            [Side_NY] => 0
            [Side_NS] => 0
            [Side_B] => 0
            [Side_HY] => 0
            [Side_HS] => 0
            [Side_NE] => 1
            [Side_HE] => 0
            [SourceType] => 3
            [Book] => 0
            [BArticlePageFrom] =>           
            [BArticlePageTo] =>           
            [Magazine] => 0
            [MPublishDateS] => 0
            [MPublishDateM] => 0
            [MPublishDateG] => 0
            [MYear] => 0
            [MNo] => 
            [MSerialNo] => 0
            [MArticlePageFrom] =>           
            [MArticlePageTo] =>           
            [Site] => 52
            [ArticleAddrInSite] => http://www.iran-newspaper.com/1383/830518/html/nation.htm#s360144
            [FishWriter] => 8
            [WriteDate] => 12/25/2004 0:00:00
            [Confirmed] => 1
            [SupervisorView] => 
            [Abstract] => 
            [AAbstract] => 
            [EAbstract] => 
            [Editted] => 1
            [Degree] => 0
            [Mode] => 0
            [fldFirstPage] => 0
            [fldFPMod] => 0
        )

)