مسابقه بر سر يهوديان در آمريکا

ابوالفتح، اميرعلي، شرق

جان کري، نامزد دموکرات‌ها در انتخابات آينده رياست‌جمهوري آمريکا اعلام کرد حمايت از اسرائيل در دوران رياست‌جمهوري وي نيز ادامه خواهد داشت. يهوديان علي‌رغم اين‌که تنها ۲ درصد از جمعيت آمريکا را تشکيل مي‌دهند؛ داراي بانفوذترين لابي‌ها در عرصه سياست خارجي آمريکا هستند. آنها بيش از ساير اقليت‌ها در انتخابات‌هاي گذشته آمريکا شرکت کرده‌اند. ابن باعث شده نمايندگان کنگره به دليل نياز به راي آنها به مراتب بيش از مقامات دولت فدرال تحت کنترل لابي‌هاي يهودي قرار گيرند. آمارهاي موجود نشان مي‌دهد که يهوديان در گذشته به نامزد‌هاي دموکرات تمايل داشتند ولي اين سياست بعدها تغيير يافت. در حال حاضر اين گروه طرفدار جمهوري‌خواهان هستند از اين رو کري نيز با حمايت از آنها سعي دارد مانع از پيروزي جمهوري‌خواهان شود.

• يهوديان به مراتب بيش از هر يک از اقليت‌هاي قومي ـ نژادي آمريکا در انتخابات شرکت مي‌کنند ميزان مشارکت يهوديان در انتخابات بيش از ۸۰ درصد است اين ميزان در ميان عرب‌تبارها آنچنان پايين است که در معادلات انتخاباتي در داخل آمريکا تقريبا به حساب نمي‌آيد.

مردم اسرائيل بايد بدانند که مفتخرم در مدت ۲۰ سال عضويت در مجلس سناى ايالات متحده يک راى و حتى يک کلمه که تعهد نسبت به امنيت اسرائيل را متزلزل کند، از من صادر نشده است.» اين سخنان فردى است که قصد دارد در صورت پيروزى در روز دوم نوامبر، به مدت ۴ سال در کاخ سفيد مستقر شود. جان کرى نامزد پيشتاز حزب دموکرات در انتخابات رياست جمهورى آمريکا در نشست سالانه «اتحاديه ضدافترا» که يکى از لابى‌هاى بانفوذ يهودى در آمريکا به‌شمار مى‌آيد، در جمع هواداران اسرائيل گفت: من وعده مى‌دهم حمايت از اسرائيل در دوران رياست جمهورى من نيز ادامه يابد.

وى پيش از آن نيز يک روز پس از ترور عبدالعزيز الرنتيسى رهبر جنبش حماس در نوار غزه تاکيد کرده من از اقدام اسرائيل براى تامين امنيت خود دفاع مى‌کنم. بحران فلسطين و حمايت از اسرائيل شايد يکى از معدود مواردى باشد که هر دو نامزد جمهوريخواه و دموکرات بر سر آن اشتراک نظر دارند و بعيد به نظر مى‌رسد در شعارهاى انتخاباتى جورج بوش و جان کرى در تابستان و پاييز سال جارى راهکارهاى متفاوتى براى حل بن‌بست کنونى صلح خاورميانه ارائه شود.

اقليتى به وسعت تمام سياست

از جمعيت ۲۹۰ ميليونى آمريکا تنها ۲ درصد از آنان يهودى هستند. يهوديان آمريکايى به نسبت اقليت پرشمار سياهپوست، هيسپانيک (اسپانيايى تبار) و يا حتى اورينتال (زردپوست آسيايى تبار) به مراتب کم‌جمعيت‌تر هستند. اما به‌رغم آن، يهوديان با نفوذترين لابى‌ها را در عرصه سياست خارجى ايالات متحده در اختيار دارند. آنان با کمک همين لابى‌ها سياست خارجى آمريکا در قبال تحولات خاورميانه را شکل مىدهند، تحريم‌هاى گسترده اقتصادى را عليه برخى از کشورها نظير ايران و سوريه اعمال مى‌کنند و سرمنشاء جنگ‌هايى نظير جنگ عراق به شمار مى‌آيند. اما واقعا چه عاملى موجب قدرتمند شدن يهودى‌ها در جامعه آمريکا شده است؟ پاسخ به اين سئوال نياز به نگاه جامعه‌شناختى به اقليت يهودى در آمريکا دارد. يهودى‌ها به سبب قرن‌ها ظلم و جور از سوى دول مسيحى اروپايى به ويژه دوران تلخ کوره‌هاى آدم‌سوزى هيتلر، از يکپارچگى و انسجام بى‌مثالى برخوردار هستند. به همان اندازه که اقليت‌هاى آسيايى تبار و عرب تبار ـ به‌ويژه متاسفانه اقليت ايرانى مقيم آمريکا ـ از اختلاف رنج مى‌برند، يهودى‌هاى آمريکايى متحد هستند.

آنان همچنين در طول ۲۰۰ سال گذشته توانسته‌اند به آرامى به‌طور پيوسته گلوگاه‌هاى اقتصادى، تجارى، مالى و ارتباطاتى جامعه آمريکا را در دست گيرند. نفوذ عميق يهوديان در محافل بانکى و مالى نيويورک و همچنين قلب سينمايى آمريکا در هاليوود نکته‌اى نيست که در مورد آن به کرات سخن به ميان نيامده باشد. به اين موارد بايد نکته ديگرى را اضافه کرد که بيش از هر چيز صحنه سياست آمريکا را تحت تاثير قرار داده است. آمارهاى موجود نشان مى‌دهد يهوديان به مراتب بيش از هر يک از اقليت‌هاى قومى ـ نژادى آمريکا در انتخابات متعدد در اين کشور شرکت مى‌کنند. ميزان مشارکت يهوديان در انتخابات بالاى ۸۰ درصد است، در حالى که اين ميزان در ميان عرب تبارها آنچنان پايين است که در معادلات انتخاباتى در داخل آمريکا تقريبا به حساب نمى‌آيد.

در ايالت‌هاى يهودى‌نشين آمريکا نظير ايالت‌هاى نيويورک، ماساچوست، پنسيلوانيا و فلوريدا که عموما به دليل سهم بالاى آراى الکترال از نقش موثرى در تعيين رياست جمهورى برخوردار هستند، راى يهودى‌ها مى‌تواند سرنوشت بسيارى از حوزه‌هاى انتخاباتى را تغيير دهد. از اين رو کمتر نامزدى حاضر است در حوزه‌اى که يهوديان حضور گسترده دارند، حرف و يا اقدامى خلاف منافع يهوديان از جمله آرمان صهيونيسم جهانى انجام دهد. اين وضعيت سبب شده است که نمايندگان کنگره آمريکا به دليل نياز مداوم به آراى يهوديان، به مراتب بيش از مقامات دولت فدرال تحت کنترل لابى‌هاى يهودى قرار گيرند. در حالى که سهم يهوديان در سناى ايالات متحده تقريبا ۵ برابر سهم جمعيتى آنان است، حداقل يکصد تن از اعضاى هر دو مجلس کنگره، خود را رسما وابسته به گروه هاى يهودى مى دانند. از ميان اديان آسمانى، اين تنها يهوديان هستند که داراى نمايندگانى در مجلس قانونگذارى کشور مسيحى ايالات متحده هستند و موضوعى که براى اقليت پرشمار مسلمان آمريکا امرى تقريبا محال به نظر مى‌رسد.

لابى‌هاى يهودى در وابستگى مالى ـ اعتقادى دولتمردان آمريکايى با آرمان صهيونيسم جهانى نقش موثرى ايفا مى‌کنند. شوراى امور عمومى آمريکا ـ اسرائيل (ايپاک) عمده‌ترين لابى يهوديان به شمار مى‌آيد که از بالاترين تاثيرگذارى بر سياست خارجى آمريکا در ميان ديگر لابى‌هاى موجود در اين کشور برخوردار است. ايپاک در اواسط دهه ۱۹۵۰ به عنوان يک مرکز فکرى و با هدف حمايت از منافع يهوديان آمريکا و دولت تازه تاسيس اسرائيل بنيان گذاشته شد. در حال حاضر اعضاى رسمى ايپاک ۵۰ هزار نفر است که نفوذ آن به مراتب بيشتر از تعداد اعضاى آن است. اين شورا سالانه هزار نشست و جلسه با حضور نخبگان سياسى، اجتماعى و اقتصادى آمريکا برگزار مى‌کند و طرح‌هايى براى دفاع از اسرائيل در اختيار نمايندگان کنگره قرار مى‌دهد. توان مالى ايپاک در پرداخت اعانات انتخاباتى به نامزدهاى هر دو حزب سبب شده است که اغلب اين افراد براى پيروزى در انتخابات بيش از اندازه به اين شورا وابسته شوند.

دموکرات يا جمهوريخواه

آمارهاى موجود از نتايج انتخابات رياست جمهورى آمريکا طى سال‌هاى گذشته نشان مى‌دهد که اکثريت قريب به اتفاق يهوديان به نامزدهاى دموکرات راى مى‌دهند. اين ميزان در انتخابات رياست جمهورى سال ۲۰۰۰، ۸۰ درصد به نفع ال گور از حزب دموکرات و ۲۰ درصد به نفع جورج بوش از حزب جمهوريخواه بود. حزب دموکرات متاثر از مبانى فکرى و ايدئولوژيکى خود، عموما اقليت‌هاى قومى و نژادى از جمله زنان، سياهپوستان، هيسپانيک‌ها و يهوديان را در برمى‌گيرد. در حالى که گرايش‌هاى نژادپرستانه در داخل حزب جمهوريخواه به‌ويژه جناح سنتى متعلق به ايالت‌هاى جنوبى آن موجب شده که اکثريت سفيدپوست آنگلوساکسون پروتستان مذهب از اين حزب حمايت کنند.

در جريان انتخابات سال ۲۰۰۰، انتخاب سناتور يهودى جوزف ليبرمن به عنوان نامزد معاونت رياست جمهورى ميزان حمايت يهوديان از دموکرات‌ها را تشديد کرد. ليبرمن تنها يهودى در تاريخ آمريکا است که به چنين موقعيتى دست يافت. در عين حال سياست‌هاى جانبدارانه بيل کلينتون از اسرائيل که به عقدقرارداد صلح ميان تل آويو از يکسو و اردن و تشکيلات خودگردان فلسطين از سوى ديگر منجر شد، اقبال يهوديان را از دموکرات‌ها افزايش داد. دوره ۸ ساله حکومت کلينتون يکى از بهترين دوران هم پيمانى و نزديکى ميان واشنگتن و تل‌آويو به‌شمار مى‌آيد. کلينتون يک بار براى نشان دادن تمايل قلبى خود به دين يهود و آرمان صهيونيسم جهانى، عرقچين يهوديان را در مجمع جهانى صهيونيسم در نيويورک برسرگذاشت، اقدامى که تاکنون از سوى هيچ يک از روساى جمهورى گذشته آمريکا انجام نشده بود. اسحاق رابين نخست‌وزير چپگراى اسرائيل، بيل را برادر مى‌خواند و کلينتون نيز رابين را در ميان نزديک‌ترين دوستان شخصى خود نظير تونى بلر قرار داده بود. اما از اواخر دهه ۱۹۹، مناسبات لابى‌هاى يهودى با حزب دموکرات دگرگون شد. اصلى‌ترين عامل اين مسئله، ترور اسحاق رابين و حاکميت افراطيون راستگرا در صحنه سياسى تل آويو بود که با هرگونه توافق با فلسطينيان از جمله موافقتنامه اسلو مخالف بودند. اين افراطيون بعضاً از کلينتون و مشاورانش به دليل اعمال فشار بر تل آويو براى پذيرش توافقنامه اسلو نيز انتقاد مى‌کردند. در داخل آمريکا نيز به تدريج افراطيون راستگرا خود را براى در دست گرفتن قدرت آماده مى‌کردند: پيروزى جورج بوش در انتخابات سال ۲۰۰۰ به سياست خارجى ليبراليستى آمريکا پايان داد و عصر محافظه‌کارى را بر ديپلماسى اين کشور حاکم کرد. همزمان پيوند ايدئولوژيکى ميان بنيادگرايان مسيحى و صهيونيست‌هاى اسرائيلى، ملغمه‌اى را به وجود آورد که از آن تحت عنوان مسيحيان صهيونى ياد مى‌شود. اين گروه از متعصبان مسيحى معتقدند زمانى حضرت مسيح ظهور مى‌کند که معبد هيکل برجاى مسجد الاقصى ساخته شود و سرتاسر خاک فلسطين تحت کنترل يهوديان درآيد. البته در تفکر بنيادگرايان مسيحى، در هنگام ظهور مسيح، کليه نيروهاى ضدمسيح از جمله يهوديان در جنگ آرماگدون (جنگ آخرالزمان) کشته خواهند شد، اما از آنجايى که ظهور مسيح منوط به اشغال دائم فلسطين توسط يهوديان است، اين گروه قويا از انديشه‌هاى صهيونيسم جهانى حمايت مى‌کنند. کشيش جرى فالول و پت رابرتسون رهبر ائتلاف مسيحى، يکى از جناح هاى قدرتمند حزب جمهوريخواه، از مدافعان سرسخت اين انديشه به‌شمار مى‌آيد. حمايت اينگونه افراد از سرکوب فلسطينيان آنچنان عميق است که حتى آريل شارون، نخست وزير اسرائيل را در برخى از مواقع زمانى به دليل مسامحه و سهل‌انگارى بر سر آرمانى که به ظهور مسيح منجر مى‌شود، سرزنش مى کنند.

چشم انداز ۲۰۰۴

تسلط انديشه مسيحيان صهيونى در قالب محافظه‌کارى نوين برکاخ سفيد و کنگره موجب شده است که جورج بوش و کابينه وى سياست خاورميانه‌اى آمريکا را به خواست و اداره افراطيون راستگراى اسرائيل گره بزند. بوش بارها تلويحا اعلام کرده که اجازه نمى دهد ياسر عرفات همانند دوران رياست جمهورى کلينتون در محوطه سبز کاخ سفيد قدم بزند. وى هرگونه گفت‌وگو و يا مذاکره با رهبر فلسطينيان را رد کرده، در حالى که رهبر اسرائيل در طول ۳ سال گذشته قريب به ۱۰ بار از کاخ سفيد ديدن کرده است که در نوع خود بى‌سابقه است. تلاش بوش براى حذف عرفات و ايجاد ليست نخست‌وزيرى تشکيلات خودگردان فلسطين از ديگر اقدامات کاخ سفيد براى جلب رضايت تل‌آويو به‌شمار مى‌آيد. رئيس‌جمهورى آمريکا همچنين در زمانى که جامعه جهانى فاجعه اردوگاه جنين را محکوم کرده بود، از ناميدن آريل شارون به عنوان مرد صلح خوددارى نکرد.

اين اقدام به همراه اشغال عراق و سرنگونى صدام که بزرگ‌ترين آرزوى محافظه‌کاران نو محسوب مى‌شد، اقبال يهوديان به سوى حزب جمهورى‌خواه را افزايش داده است. در حال حاضر متعصب‌ترين شخصيت‌هاى آمريکايى يهودى نظير پل ولفووتيز در جايگاه ويژه اى در داخل دولت بوش برخوردار هستند و افرادى نظير رابرت کيگان، داگلاس فيث، ويليام کريستول و مايکل لدن مردان پشت پرده اداره کاخ سفيد بوش به شمار مى‌آيند. تيم انتخاباتى بوش ـ چنى اميدوار هستند برخلاف سال ۲۰۰۰ تعداد بيشترى از يهوديان آمريکايى را به سوى خود جلب کند و از اين طريق دموکرات‌ها را از يک پايگاه مهم و قدرتمند محروم نمايند. بنابراين بى‌دليل نيست که جان کرى نامزد دموکرات‌ها در اظهاراتى برخلاف عرف انتخابات در آمريکا، از سياست دولت بوش در حمايت از «حق اسرائيل در دفاع از خود» قويا حمايت کرده و آن را جايز شمرده است. امرى که شايد بتواند از ريزش آراى يهوديان به نفع جمهوريخواهان جلوگيرى نمايد. هر چند که اتخاذ اين موضع، سرخوردگى گروه‌هاى مسلمان و عرب‌تبار از نامزد حزب دموکرات را به دنبال خواهد آورد.

Array
(
    [0] => stdClass Object
        (
            [ArticleFishId] => 272
            [SerialNo] => 265
            [MTitle] => مسابقه بر سر يهوديان در آمريکا
            [FTitle] => 
            [AMTitle] => 
            [AFTitle] => 
            [EMTitle] => 
            [EFTitle] => 
            [ALanguage] => 1
            [TLanguage] => 0
            [ADateS] => 0
            [ADateM] => 0
            [ADateG] => 0
            [Side_NY] => 0
            [Side_NS] => 1
            [Side_B] => 0
            [Side_HY] => 0
            [Side_HS] => 0
            [Side_NE] => 0
            [Side_HE] => 0
            [SourceType] => 3
            [Book] => 0
            [BArticlePageFrom] =>           
            [BArticlePageTo] =>           
            [Magazine] => 0
            [MPublishDateS] => 0
            [MPublishDateM] => 0
            [MPublishDateG] => 0
            [MYear] => 0
            [MNo] => 
            [MSerialNo] => 0
            [MArticlePageFrom] =>           
            [MArticlePageTo] =>           
            [Site] => 2
            [ArticleAddrInSite] => http://did.ir/document/index.fa.asp?cn=pp00020043205391614 -->
            [FishWriter] => 8
            [WriteDate] => 12/25/2004 0:00:00
            [Confirmed] => 1
            [SupervisorView] => 
            [Abstract] => 
            [AAbstract] => 
            [EAbstract] => 
            [Editted] => 1
            [Degree] => 0
            [Mode] => 0
            [fldFirstPage] => 0
            [fldFPMod] => 0
        )

)