پرز- شيمون

شيمون برنسكي معروف به شيمون پرز در سال 1923 در شهر ويشنوا (لهستان) به دنيا آمد. در سال 1934 به فلسطين مهاجرت كرد. وي در مدرسه زنولا در تل‌آويو و مدرسه‌ي كشاورزي بن‌شيمن درس خواند. از دانشگاه نيويورك و هاروارد فارغ‌التحصيل شد. محل اقامت فعلي او تل‌آويو است. با دختري به نام سونيا ازدواج كرد و داراي يك دختر به نام زيخي و دو پسر به نام‌هاي هيمي و يونس است. در سال 1940 به همراه همفكرانش كيبوتس الوموت را تأسيس كرد.

در بين سال‌هاي 1944-1941 دبيركل جوانان كارگر بود. در سال 1947 به گروه هاگانا ملحق شد و وظيفه اصلي او خريد اسلحه بود. بعد از جنگ سال 1948 به عنوان رئيس نيروي دريايي ارتش اسراييل منصوب گشت. در بين سال‌هاي 1952-1950 در رأس هيأتي از سوي وزارت جنگ به ايالات متحده رفت. مأموريت او توسعه روابط نظامي با آمريكا بود. بين سال‌هاي 1953 و 1959 وي دبيركل وزارت جنگ بود. در اين مرحله مسئوليت تعدادي از پروژه‌ها، نظير توسعه صنعت هوايي و توسعه روابط با فرانسه و ساخت كارخانه‌ي هسته‌اي ديمونا را بر عهده گرفت. در آن زمان بود كه روابط عميقي با موشه شاريت و گلداماير برقرار كرد. در سال 1959 از طريق حزب ماپاي وارد كنست شد و به عنوان معاون وزير جنگ منصوب گشت و تا سال 1965 در اين منصب باقي ماند. وي در سال 1965 اقدام به تأسيس حزب رافي كرد و به عنوان معاون دبيركل حزب منصوب گشت. در سال 1968 او نخستين گام‌ها را جهت ادغام حزب رافي با ماپاي و تشكيل حزب كارگر اسراييل برداشت. از 1950-1948 رئيس خدمات دريايي در ارتش بود. در سال 1999 به طور موقت رئيس كنست شد.

پرز از نزديكان بن‌گوريون بود و او را در درگيري با لوي اشكول (با آنكه خود معاون اشكول بود) همراهي كرد. از سال 1990 به بعد به خاطر فعاليت‌هايش در ارتش لقب مارشال خاورميانه را او دادند.

از سال 1965-1960 پست معاونت وزارت جنگ را پذيرفت. اما در سال 1965 از سمت خود استعفا داد. در سال 1969 در دولت گلداماير به عنوان وزير مشاور انتخاب شد. بين سالهاي 1974-1970 پست وزارت راه و ترابري را بر عهده گرفت. سپس در سال 1974 وزير اطلاعات عمومي شد. پس از استعفاي گلداماير در سال 1974 نامزد نخست‌وزير شد. اما در رقابت با اسحاق رابين شكست خورد. از سال 1977-1974 به عنوان وزير جنگ منصوب گشت و مسئوليت بازسازي ارتش را پس از جنگ 1973 و مسئوليت برقراري توافق با جنبش راستگرا و تندروي گوش آمونيم را بر عهده گرفت. وي در همين ايام راه ايجاد شهرك‌ها را در قلب كرانه‌ي باختري هموار كرد.

در سال 1977 پس از استعفاي رابين از پست نخست‌وزيري، حزب كارگر او را به عنوان نامزد نخست‌وزيري معرفي كرد. اما به دليل شكست حزب كارگر در انتخابات، از رسيدن به اين پست بازماند، اما او همچنان رهبر حزب خود باقي ماند. در انتخابات 1984 با ليكود براي تصاحب پست نخست‌وزيري به توافق رسيد و تا سال 1986 در اين سمت بود. وي در سال 1986 معاون نخست‌وزير و وزير امور خارجه شد. گفته مي‌شود او در سال 1987 با شاه‌حسين اردني براي صلح به توافق رسيده بود، اما اسحاق شامير اين توافق را رد كرد. پرز در دوران نخست‌وزيري اسحاق شامير (1990-1988) پست وزارت دارايي را بر عهده گرفت. در سال 1990 همراه به حزب خود از ائتلاف حاكم كناره گرفت و مجدداً رهبر حزب مخالفين شد. ولي در مقابل اسحاق رابين شكست خورد و رهبري حزب را از دست داد. در جولاي 1992 پس از انتخاب مجدد دولت، پرز به سمت وزير امور خارجه دست يافت. در سال 1994 همراه با اسحاق رابين و ياسر عرفات موفق به اخذ جايزه صلح نوبل شد. در پنجم نوامبر 1995 به دنبال ترور اسحاق رابين، تا 22 نوامبر همان سال پرز به عنوان كفيل نخست‌وزير بود. سپس با تصويب كنست به عنوان نخست‌وزير و وزير دفاع سوگند خورد و تا انتخابات ماه مي 1996 در اين دو پست باقي ماند. در اين زمان پرز با وجود عمليات شهادت‌طلبانه توسط فلسطينيان براي ادامه روند سازش تلاش مي‌كرد. از ژوئن 1997 ايهود باراك به عنوان رئيس حزب كارگر جانشين او شد. پرز از 1999-1996 عضو كميسيون‌هاي امنيت و امور خارجي كنست بود. از ژولاي 1999 تا مارس 2001 وزير همكاري منطقه‌اي بود و در سال 2001 به عنوان وزير امور خارجه شارون تعيين گرديد. از او تاكنون چندين كتاب و مقاله چاپ شده است. مهمترين كتاب او "خاورميانه جديد" است كه به فارسي ترجمه شده است.

گرچه پرز را امروز محافل علمي به عنوان يك شخصيت علمي قلوداد مي كنند ليكن وي نيز مانند تمام رهبران ر‍ژيم صهيونيستي داراي سابقه بسيار سياهي مي باشد.

در سال 1940 به همراه همفكرانش كيبوتس الوموت را تأسيس كرد.

در سال 1947 به گروه هاگانا ملحق شد و وظيفه اصلي او خريد اسلحه بود.

در بين سال‌هاي 1952-1950 در رأس هيأتي از سوي وزارت جنگ به ايالات متحده رفت. مأموريت او توسعه روابط نظامي با آمريكا بود. بين سال‌هاي 1953 و 1959 وي دبيركل وزارت جنگ بود. در اين مرحله مسئوليت تعدادي از پروژه‌ها، نظير توسعه صنعت هوايي و توسعه روابط با فرانسه و ساخت كارخانه‌ي هسته‌اي ديمونا را بر عهده گرفت. در آن زمان بود كه روابط عميقي با موشه شاريت و گلداماير برقرار كرد.

وي در سال 1965 اقدام به تأسيس حزب رافي كرد و به عنوان معاون دبيركل حزب منصوب گشت. در سال 1968 او نخستين گام‌ها را جهت ادغام حزب رافي با ماپاي و تشكيل حزب كارگر اسراييل برداشت.

پرز از نزديكان بن‌گوريون بود و او را در درگيري با لوي اشكول (با آنكه خود معاون اشكول بود) همراهي كرد.

از سال 1977-1974 به عنوان وزير جنگ منصوب گشت و مسئوليت بازسازي ارتش را پس از جنگ 1973 و مسئوليت برقراري توافق با جنبش راستگرا و تندروي گوش آمونيم را بر عهده گرفت. وي در همين ايام راه ايجاد شهرك‌ها را در قلب كرانه‌ي باختري هموار كرد.

در سال 1977 پس از استعفاي رابين از پست نخست‌وزيري، حزب كارگر او را به عنوان نامزد نخست‌وزيري معرفي كرد. اما به دليل شكست حزب كارگر در انتخابات، از رسيدن به اين پست بازماند، اما او همچنان رهبر حزب خود باقي ماند. در انتخابات 1984 با ليكود براي تصاحب پست نخست‌وزيري به توافق رسيد و تا سال 1986 در اين سمت بود.

گفته مي‌شود او در سال 1987 با شاه‌حسين اردني براي صلح به توافق رسيده بود، اما اسحاق شامير اين توافق را رد كرد.

در سال 1994 همراه با اسحاق رابين و ياسر عرفات موفق به اخذ جايزه صلح نوبل شد.

پرز با وجود عمليات شهادت‌طلبانه توسط فلسطينيان براي ادامه روند سازش تلاش مي‌كرد.

از او تاكنون چندين كتاب و مقاله چاپ شده است. مهمترين كتاب او "خاورميانه جديد" است كه به فارسي ترجمه شده است.