|
رابين- اسحاق
اسحاق رابين در سال 1922 در بيتالمقدس به دنيا آمد و در مدرسه كشاورزي تحصيلات خود را به پايان رساند. او دو دوره نخستوزير رژيم صهيونيستي بود.
سوابق نظامي:
در سال 1941 به پالماخ (گروههاي كماندويي صهيونيستي) پيوست و تا پايان جنگ اشغال (1948) در آن حضور داشت. وي فرمانده گردان هرئيل در جبهه قدس و مسئول بيرون راندن ساكنين عرب از اللد و الرمله بود. در مذاكرات آتشبس با مصر در مردوس شرکت كرد. ولي به توافق نهايي نرسيدند و قبل از مراسم امضاي آن به اسراييل بازگشت.
در سالهاي 1959-1956 فرمانده گردان شمالي و در سالهاي 1969-1963 رئيس بخش عمليات و معاون رئيس ستاد كل بود. وي همچنين فرماندهي ارتش رژيم صهيونيستي را در خلال جنگهاي 6 روزه بر عهده داشت. بعد از اين كه او از خدمات نظامي در ارتش كنارهگيري نمود به عنوان سفير در واشنگتن تعيين شد. در ماه مارس 1973 به اسرائيل بازگشت. در همين سال به نمايندگي از حزب كارگر به عضويت كنست درآمد. پس از آن به وزارت كار و امور اجتماعي در دولت گلداماير دست يافت. بعد ازكمتر از سه ماه گلداماير استعفا داد و وي به عنوان رئيس حزب كارگر انتخاب شد. همزمان براي انتخابات نخستوزيري نامزد شد و توانست رقيب خود شيمون پرز را با اختلاف اندكي شكست دهد.
در دوره اول نخستوزيري او رژيم صهيونيستي توافقنامة چند مرحلهاي را با مصر امضاء كرد. اولين تفاهمنامه با ايالات متحده در سپتامبر 1957 امضاء شد. او عمليات رهايي گروگانهاي صهيونيستي را از عنتبه بر عهده گرفت. در اواخر سال 1976 ائتلاف با حزب ملي مذهبي مفدال را رد كرد.
به دنبال اين مساله لايحه رأي عدم اعتماد به او به كنست ارائه شد. اين لايحه از سوي حزب آگودات اسراييل بود و اتهام رابين بياعتنايي به تقدس روز شنبه بود. زيرا وي در جشن نيروي هوايي به مناسبت رسيدن هواپيماهاي اف 15 شركت كرد.
دومين رقابت رابين با پرز در فوريه 1977 در رياست حزب كارگر بود كه رابين بار ديگر توانست پرز را شكست دهد. ولي با وجود اين به دليل مشكلات خانوادگي كه براي او به وجود آمده بود استعفا داد و رياست حزب كارگر را به پرز واگذار كرد. رابين در انتخابات كنست نهم در سال 1977 شكست سختي خورد. در دسامبر سال 1980 بار ديگر رابين براي تصدي رياست حزب كارگر در انتخابات شركت كرد. ولي فقط 29% آراء را به دست آورد.
در سپتامبر سال 1984 به عنوان وزير جنگ اسراييل در دولت وحدت ملي تعيين شد و در اين منصب تا ماه مارس 1990 باقي ماند.
به هنگام تصدي وزارت جنگ از سوي او اين اقدامات صورت گرفت:
عقبنشيني ارتش رژيم صهيونيستي از لبنان، پشتيباني از توافق طرح لاوي (به عبري يعني شير، اين اسمي است كه بر هواپيماهاي ساخت رژيم صهيونيستي اطلاق ميشد)، در برابر انتفاضه ملت فلسطين با پيشرفتهترين ابزار جنگي در مقابل سنگ ايستاد به طوريكه سياست او سياست مشتآهنين ناميده شد.
كمي قبل از انتخابات دوازدهم كنست وي طرحي را براي اجراي انتخابات در كرانه باختري و غزه پيشنهاد كرد اين طرح براي اولين بار در ژانويه سال 1989 مطرح شد و دولت با اين طرح به نام طرح شامير-رابين موافقت كرد.
در انتخابات مقدماتي رياست حزب كارگر كه در فوريه 1992 برگزار شد رابين با 40% آراء بر پرز، "يسرائيل قيصر" و "اورانامير" پيروز شد. رابين قانون انتخابات نخستوزيري به صورت مستقيم را تأييد كرد به طوريكه حزب كارگر شعار انتخاباتي: "اسرائيل منتظر رابين بود". را در رأس شعارهاي كنست سيزدهم قرار داد.
دولتي كه رابين تشكيل داد محتاطانه به سمت صلح پيش ميرفت و عليرغم اين كه سازمان آزاديبخش فلسطين را به رسميت نميشناخت به مذاكره با فلسطينيها كه از زمان نشست مادريد آغاز شده بود اعتراض نكرد.
در 12 سپتامبر 1999 در واشنگتن اعلاميه صلح با سازمان آزاديبخش فلسطين را امضاء كرد و در پايان با عرفات دست داد.
رابين در معاهدات صلح با اردن در اكتبر 1994 شركت كرد. همچنين آمادگي خود را براي عقبنشيني اسرائيل از تپههاي جولان در مقابل صلح كامل با سوريه اعلام كرد. وي در دسامبر 1994 همراه با عرفات به جايزه صلح نوبل دست يافت.
سياستهاي رابين باعث شد تا تندورهاي افراطي يهود به او لقب خائن بدهند به طوريكه در اكتبر 1997 گروهي از تندروهاي ديني از دولت خواستند تا آنقدر او را با شلاق آتشين بزنند كه بميرد. بالاخره در پايان تظاهرات همبستگي يا روند صلح عصر روز شنبه چهارم نوامبر 1995 رابين به دست يك يهودي افراطي به نام "ايگال امير" ترور شد.
|
