|
اسحاق شامير در سال 1915 در لهستان به دنيا آمد دوره دبيرستان را در مدرسه عبري بيالستوك گذراند و به عضويت حزب بتار (جنبش جوانان اسراييل) درآمد.
وي در سازمان ورزشي جوانان اين جنبش به نام يوسف ترومبيلو حضور داشت. تحصيلاتش را در دانشكده حقوق ورشو بخاطر مهاجرت به فلسطين اشغالي در سال 1935 رها كرد و آن را در دانشگاه عبري قدس به پايان رسانيد.
در سال 1937 به سازمان ملي نظامي ايتسل پيوست و در پي شكاف و جدايي در سال 1940 يكي از مؤسسان حزب لحي بود.
سحاق شامير در دوره قيموميت انگليس دوبار دستگير شد. اما هر بار ظاهراً فرار كرده است.
شامير بين سالهاي 55-1948 دست به فعاليتهاي مختلف تجاري زد و در ده سال پس از آن با سمتي عالي در موساد (سازمان جاسوسي و امنيتي اسراييل) مشغول بكار شد در سال 1965 دوباره به تجارت بازگشت. براي كوچاندن يهوديان شوروي به فلسطين اشغالي بسيار فعاليت نمود. در سال 1970 به جنبش حيروت (آزادي) پيوست او در اين جنبش دايره مهاجرت را سرپرستي مينمود. سپس به دايره هماهنگي رفت. در سال 1975 رئيس جنبش حيروت شد.
شامير يكي از اعضاي كنست از دوره هشتم تا سيزدهم بود. در ژوئن سال 1977 به عنوان رئيس كنست انتخاب شد. در مارس 1980 پس از استعفاي موشه دايان، شامير در دهم اكتبر 1983 به عنوان نخستوزير منصوب شد و همزمان پست وزارت امور خارجه را نيز در دست داشت. پس از يازدهمين دوره انتخابات كنست در سال 1984 وي فراخواني، جهت برپايي حكومتي مستقل وطني، داد.
وي در دولت شيمون پرز در سپتامبر 1984 به عنوان وزير امور خارجه و معاون نخستوزير مشغول به كار شد.
از سال 1983 رهبر حزب ليكود نيز بود، ولي در سال 1984 از اين سمت كنار رفت. در اكتبر 1984 پرز و شامير پستهاي خود را بر اساس قرارداد تناوب با هم عوض كردند و شامير دوباره به نخستوزيري رسيد.
در مارس 1984 رسماً به عنوان رئيس جنبش حيروت انتخاب شد. شامير پس از دوازدهمين دوره انتخابات كنست در سال 1988 با وجود اينکه توانسته بود تحت رياست حزب ليكود حكومت محدودي را بوجود بياورد ترجيح داد تا حكومت مستقل ديگري تشكيل دهد و از ائتلاف دوري كند. از آغاز سال 1989 به طور جداگانه همراه اسحاق رابين كه آن زمان وزير جنگ بود طرح صلحي را در چهار زمينه آماده كرد كه يكي از آن طرحها برگزاري انتخابات در مناطق اشغالي بود.
عليرغم مخالفتهاي شديدي كه با اين طرح درون حزب ليكود صورت گرفت شامير بر موضع خود پافشاري كرد. ولي نتوانست راي اعتماد كسب كند و حكومت او سرنگون شد.
ايالات متحده از سياست شامير در جنگ خليج فارس كه حملات تلافيجويانه عليه حمله عراق به اسراييل پاسخ نداد، قدرداني كرد.
تصميم وي مبني بر شركت در كنفرانس مادريد و شروع گفتگوهاي دوجانبه با سوريه و لبنان و گروه اردني- فلسطيني منجر به خروج سه شريك حزبي وي از حكومت شد يعني هتحيا، تسوهيتها، موليدت. اين خود به برگزاري انتخابات زودهنگام منجر شد.
شامير، در سيزدهمين دوره انتخاب حزب ليكود شكست خورد و در 25 مارس 1993 بنيامين نتانياهو، در انتخابات اوليه به عنوان نامزد رياست ليكود برگزيده شد.
شامير در چهاردهمين دوره انتخابات كنست وارد ميدان رقابت شد و با قرارداد اسحاق رابين كه با سازمان آزاديبخش فلسطيني به امضاء رسيده بود، به شدت مخالفت كرد و از عدم اجراي كامل آن توسط نتانياهو ابراز ناخشنودي كرد
|
